Essentie -
pure vorm.
Dit zijn werken waarin de vorm heel puur en minimalistisch is. De ruwe steen en de basisvorm ontmoeten elkaar. Het figuratieve is gestript tot de absolute kern van het gevoel.
‘Bedreigd’
Kwetsbaar en waardig.
Drie pootjes. Littekens. Maar volledig zichzelf.
Bedreigd is een krachtig statement: hoewel iets beschadigd kan zijn, is het absoluut waard om gezien te worden. Het is ook een ode aan de veerkracht van de schildpad, een dier dat ondanks schade blijft bewegen, blijft dragen, blijft bestaan.
‘Van binnen naar buiten’
Creatie vanuit wat zich aandient.
'Van Binnen naar Buiten ' is een viering van creativiteit binnen beperkinge. Geïnspireerd door de unieke eigenschappen van de speksteen.
Elke laag die ik verwijderde, onthulde een nieuw aspect. Het is een herinnering dat beperkingen vaak onverwachte en nieuwe oplossingen onthullen. Als je durft te kijken vanuit een ander perspectief.
‘Zeehond’
Soms draagt het leven je, als je durft te rusten.
Dit kunstwerk vangt een moment van pure ontspanning, een stille uitnodiging om even stil te staan en de eenvoud van het hier en nu te waarderen. Het is een ode aan de zeehond, een dier dat symbool staat voor speelsheid en zorgeloosheid. En een herinnering om af en toe mee te drijven op de golven van het leven.
‘Dubbel’
Nabijheid heeft geen woorden nodig.
Dit betoverende beeldje van groene speksteen herbergt twee figuren in een vorm, twee lichamen die elkaar zacht lijken te omhelzen, alsof ze elkaars nabijheid bevestigen. Of je er nu engeltjes in ziet, twee geliefden, of, zoals een bezoeker op een kunstbeurs, haar pasgeboren tweelingkleinkinderen: Dubbel nodigt je uit om je eigen verhaal in de vorm te ontdekken.
‘Onverwachts’
Loslaten wat je dacht te willen.
Soms ontstaat het mooiste als je loslaat wat je dacht te willen. Onverwachts is een werk dat uitnodigt om te kijken naar wat overblijft als plannen veranderen, een vorm die ruimte laat voor verrassing.
‘Slak’
In traagheid schuilt een stille schooonheid.
Toen ik de steen voor dit beeld zag, sprong de slak er voor mij direct uit. Meestal herken ik direct een mogelijke vorm in een steen, maar hier was het onmiskenbaar: de contouren lagen al in de steen verborgen. Wachtend om ontdekt te worden.
En alsof het zo moest zijn, kwamen de kleurschakeringen in de steen perfect tot uiting, alsof de natuur zelf mee deed.